Vlaamse Kaai 47
2000 Antwerpen
Open: Wednesday - Saturday 2-6 pm,
and by appointment
03. 248 08 71

Bernd Lohaus

06.09.07 - 20.10.07

Stella Lohaus Gallery celebrates 10 years of activity with a solo exhibition with new works in bronze by Bernd Lohaus.


Originele tekst in het Nederlands volgt na de Engelse vertaling.

Stella Lohaus Gallery is celebrating its tenth anniversary with a solo exhibition of Bernd Lohaus’ new bronze sculptures.

Bernd Lohaus was born in 1940 in Düsseldorf, where he trained as a conventional sculptor before taking Joseph Beuys’ Master classes at the academy. His first exhibition, called ‘El Nascimiento del Huevo’ (The Birth of an Egg) takes place in Madrid in 1965. On show is a chair resting on four fresh eggs and various happenings. Eggs are being consumed as well as smashed to pieces on paper attached to the wall. One of the happenings involves the simultaneous reciting of the alphabet in four different languages, taking into account that the letter corresponding with the first letter of the language used has to be replaced by the name of that language (a, b, c, Deutsch, etc.). Another intervention consists of an alarm clock going off. Two years later Lohaus exhibits works involving rope and ‘coudrages’ – paper or fabric used as a basis for decorative needlework – in the New Smith Gallery in Brussels.

More than forty years have passed and Lohaus is still making sculptures that are reminiscent of those first interventions. His work is extremely diverse, but at the same time highly consistent. Regardless of whether you are considering his drawings, water colours, works with rope, wooden beams, waxed boxes or his bronze sculptures, time and time again his work testifies of an economic and humble approach, that results in a grand poetic statement. The longer you look at it, the more it moves you. It is tender and honest and refuses to compromise. You can describe Lohaus’ work as a series of decisive incisions, which terminate a time of looking and pondering. The rattling alarm clock carves the air like a chisel, but at the same time these incisions remain shivering at the surface. Lohaus typically works with very hard wood, which does not lend itself easily to treatment. His inscriptions are minimal. In some cases the wood has been merely touched with a piece of chalk. Due to the shallowness of the inscriptions Lohaus’ work obtains an architectural dimension. The sculpture becomes an object with a fascinating skin, that – at close quarters – looks like a landscape. The bronze sculptures are architectural designs for gigantic formal exercises, altars, chapels, dolmens.

At the same time the large, heavy beams are like scars on the skin of the earth.

You can see these sculptures as drowned people, lost in contemplation, rocked to the bottom as in Rimbaud’s poem. You can also detect an affinity with the 1967 ‘coudrages’: poems by someone who loves to touch a surface cautiously. Or you can look at them as you would at architectural propositions. At present, Lohaus is exhibiting three completely new sculptures, based on pallets. Work on these sculptures – which were from the very beginning intended for this particular exhibition – commenced in March 2006. Lohaus has already used pallets before (standing upright, as a bearer of drawings), but not yet as a model for a bronze sculpture. The first bronze sculptures, based on crates for fruit, date back to 1998. Later on, variations were created based on cardboard boxes or the cardboard dividing segments located in those boxes, sometimes resulting in specimens merely rubbed with black wax.

SMAK, the Municipal Museum of Contemporary Art in Ghent, organized a large Bernd Lohaus exhibition in 2005 . And earlier this year solo exhibitions took pace in the Bernard Buche Gallery in Paris, the Herman Teirlinckhuis in Beersel, the Cultureel in Strombeek-Bever and the Galerie Patrick De Brock in Knokke.


Stella Lohaus Gallery viert haar 10-jarig bestaan met een solotentoonstelling met nieuwe bronzen sculpturen van Bernd Lohaus.

Bernd Lohaus werd in 1940 geboren in Düsseldorf, waar hij na het genieten van een klassieke opleiding tot beeldhouwer, gaat studeren aan de academie, in de klas van Joseph Beuys. Zijn eerste tentoonstelling vindt plaats in Madrid in 1965 en heet ‘El Nascimiento del Huevo’ (De geboorte van het ei). Er is een stoel te zien die rust op vier verse eieren. Er vinden ook happenings plaats. Er worden eieren gegeten en stuk gegooid op papier dat aan de muur hangt. Een van de happenings bestaat erin het alfabet in vier verschillende talen gelijktijdig te laten opzeggen, waarbij de letter die overeenstemt met de eerste letter van de gebruikte taal, vervangen wordt door de naam van die taal (a, b, c, Deutsch, etc.). Een andere interventie bestaat in het laten aflopen van een wekker. Twee jaar later toont Lohaus in de Brusselse New Smith Gallery werken met touw en ‘coudrages’: papier of stof, dat bewerkt wordt met naald en draad.

Nu, meer dan veertig jaar later, maakt Lohaus nog steeds sculpturen die kenmerken van deze eerste interventies in zich dragen. Zijn werk is zeer verscheiden, maar tegelijk heel consequent. Of het nu gaat om tekeningen, aquarellen, werken met touw, houten balken, met was ingestreken dozen of bronzen sculpturen, telkens weer getuigt zijn werk van een economische en nederige benadering, die uitmondt in een grote poëtische zegging. Hoe langer je naar dit werk kijkt, hoe meer het ontroert. Het is compromisloos, teder en eerlijk. Het werk van Lohaus kan je beschrijven als een reeks van besliste incisies, die een eind maken aan een tijd van kijken en overwegen. De aflopende wekker kerft de lucht als een beitel. Tegelijk blijven deze incisies huiveren aan de oppervlakte. Lohaus werkt met heel hard hout, dat zich niet licht leent tot bewerking. Zijn inscripties zijn minimaal. Soms wordt het hout enkel beroerd met krijt. Door het ondiepe van de inscripties, verkrijgt het werk van Lohaus iets architecturaals. De sculptuur wordt een voorwerp met een fascinerende huid, die er van dichtbij uitziet als een landschap. De bronzen sculpturen zijn architecturale modellen voor reusachtige formele oefeningen, altaren, kapellen, hunebedden.

Tegelijk liggen de grote, zware balken als littekens op de huid van de aarde.

U kan deze sculpturen zien als peinzende drenkelingen, op de bodem geschommeld zoals in het gedicht van Rimbaud. U kan er ook een verwantschap in zien met de coudrages uit 1967: gedichten van iemand die ervan houdt een oppervlak voorzichtig te beroeren. U kan er ook naar kijken als naar architecturale voorstellen. Nu toont Lohaus drie volledig nieuwe sculpturen, op basis van paletten. Het werk aan deze sculpturen – die van bij het begin bestemd waren voor deze tentoonstelling – vond een aanvang in maart 2006. Lohaus had al eerder paletten gebruikt (rechtopstaand, als drager van tekeningen), maar nog niet als model voor een bronzen sculptuur. De eerste bronzen sculpturen, op basis van fruitkistjes, dateren van 1998. Later ontstonden er varianten op basis van kartonnen dozen of de kartonnen scheidingselementen die zich in dozen bevinden, soms in de vorm van louter met zwarte was ingestreken exemplaren.

In 2005 was er in het SMAK in Gent een grote tentoonstelling van Bernd Lohaus. Eerder dit jaar waren er individuele tentoonstellingen in de Bernard Buche galerie in Parijs, het Herman Teirlinckhuis in Beersel, het Cultureel Centrum in Strombeek-Bever en Galerie Patrick De Brock in Knokke.

Hans Theys, Montagne de Miel, 3 juli 2007

Additional info: http://www.hanstheys.be/artists/bernd_lohaus